Από τον Ανέστη Ταρπάγκο
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της συγγραφής των εφαρμοστικών νόμων του Τρίτου Μνημονίου, που ψηφίστηκαν τον Μάϊο του 2016 και αφορούσαν κυρίως την κοινωνική ασφάλιση και τη φορολόγηση, όχι μόνον της μισθωτής εργασίας αλλά και των μικροαστικών στρωμάτων, και έχουν αρχίσει να συγγράφονται, σε διάστημα μικρότερο του ενός χρόνου, οι ρυθμίσεις του Τετάρτου Μνημονίου που αναθεωρούν επί το δυσμενέστερο τις προβλέψεις του Τρίτου Μνημονίου (κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις, μείωση του αφορολογήτου ορίου κλπ.). Το αν αυτό καθυστερεί οφείλεται αποκλειστικά στην αναζήτηση και ανεύρεση ενός «φύλου συκής» για ένα σύνολο κοινωνικών και οικονομικών ρυθμίσεων που ωθούν τη λαϊκή εξαθλίωση στα έσχατα όρια, με βάση το οποίο να εμφανισθεί η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι αποδέχεται μεν τον καινούριο «επώδυνο συμβιβασμό», εντούτοις κατορθώνει να διατηρήσει μια κάποια «κόκκινη γραμμή» σε ένα δευτερογενές ζήτημα.