1: Ο Ίλον Μασκ υπερασπίζεται την αλήθεια της Οδύσσειας!

 

Ο Ίλον Μασκ μου κίνησε την περιέργεια όταν - αυτός, ένας πολυδισεκατομυριούχος με παγκόσμια επιχειρηματική δραστηριότητα - ταυτίστηκε με το "εθνικιστικό" και απομωνοτικό κίνημα Mega και τον Τραμπ, αντί να υποστηρίζει τους πολυπολιτισμικούς παγκοσμιοποιητές και τον Μπάιντεν. Βέβαια, η αμείληκτη πραγματικότητα ώθησε τον μεν Μασκ εκτός "τραμπισμού", τον δε "τραμπαλιζόμενο" Τραμπ στο να καβαλλάει πότε το κίνημα Mega και πότε να το "απεμπολεί" για χάρη της οικονομικής σκοπιμότητας, των Λόμπι και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. 

Ο Μασκ όμως συνεχίζει να υπερασπίζεται απέναντι στην πολυπολιτισμική σούπα των παγκοσμιοτοποιών, την πολιτιστική και ιδεολογική καθαρότητα των γραμμών, των σχημάτων και των χρωμάτων. Σχεδόν ταυτίζεται με τον φασίστα Έσρα Πάουντ:

<<Τη θυμωμένη αντιγνωμιά της άκουσα μια μέρα

Να τραγουδά η Άρτεμις, η Άρτεμις θεά μου

Και να μιλά πικρόλογα, να λέει της Ευσπλαχνίας:

Σπλαχνιά σφάζει τις νύφες μου 

Σπλαχνιά μαραίνει δάση,

Και στο κακό χαρίζεται,

Λερώνει τον Απρίλη.

Και στη σπλαχνιά είν' η πηγή κι η ρίζα κι η αιτία

Κι αν τώρα δε μ' ακολουθούν τα ζωντανά στην πλάση

Είν' η σπλαχνιά και τα κρατά,

Που φονικό δε θέλει.

Καιροί όπου όλα γίνανε και μένουν κακή φύρα

Και καθαρή μοίρα κανείς δε ζητά, δε γυρεύει,

Φύρα μόνο σπλαχνίζονται

Που τα στρεβλά θεριεύει'

Κι οι σαϊτιές μου δε χτυπούν να ρίξουν, δε θερίζουν.

Και τίποτα δεν πέφτει χτυπημένο πια,

Μόνο σαπίζουν όλα>>.

Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά ανάμεσα στον Μασκ και τον Πάουντ:

Ο Μασκ δεν είναι φασίστας, δεν αναζητά ένα ηρωικό και ρομαντικό χαμένο κέντρο, αυτά ανήκουν στον παλαιό κόσμο! 

Υπερασπιζόμενος την καθαρότητα στην ανάγνωση της Οδύσσειας, την ιστορική της αλήθεια, επιζητά την καθαρή βάση για τον ηρωικό νέο κόσμο που φέρνει στα νύχια της - και - η "επιχειρηματική" του δραστηριότητα.

Ναι, ο Μασκ δεν είναι φασίστας, μάλλον είναι ελιτιστής!

Και τα δομικά ερωτήματα της Πολιτείας του Πλάτωνα ξαναρίχνουν τα - έστω και πειραγμένα - ζάρια!

 Σ. Καστρώτης 

https://odofragma-skas.blogspot.com/2026/07/1.html

Ο Μασκ έχει δίκαιο για την μαύρη Ελένη κύριε Αλαφούζο και - δήθεν "πολιτισμολόγε" - κύριε Peter A. Berry. Ντροπή στην Ελλάδα για την χρηματοδότηση της ταινίας!

  Προ κειμένου: Παραπομπή στο κείμενο του Peter A. Berry (εδώ)

Δεν θα ασχοληθώ ούτε με την "παραχάραξη" της ετυμολογίας και την έννοια της λέξης <<λευκοχέρας>> , ούτε με τις άλλες ενδείξεις οι οποίες κραυγάζουν για την λευκότητα της ωραίας Ελένης και της αδελφής της Κλυταιμνήστρας... 

Μόνο Όμηρος!!!

1) Ραψωδία Γ στίχος 158.

Οι  ηγήτορες παρομοιάζουν την Ελένη  με τις αθάνατες θεές.

Λες 

οι θεές να ήσαν μαύρες;

2) Ραψωδία Γ στίχος 45. 

Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τη λέξη <<μελαίνη>>, μαύρη στα νεοελληνικά.

'Αρα, ο Όμηρος είχε στο λεκτικό του οπλοστάσιο τη λέξη για να αποδώσει, σε χιλιάδες στίχους, το δήθεν μαύρο χρώμα της επιδερμίδας της ωραίας Ελένης...

Δεν το έκανε!

3) Ραψωδία δ στίχοι 121 και 122.

 Ό Όμηρος  δηλώνει απερίφραστα ότι η ωραία Ελένη είναι << ομοία>> με την Αρτέμιδα.

Λες ο Όμηρος με το <<ομοία>> να παράβλεπε τη διαφορά στο χρώμα της επιδερμίδας και της κόμης ανάμεσα στις δύο;

Ή μήπως η Άρτεμις, δίδυμη αδελφή του θεού του ήλιου και του φωτός  ήταν μαύρη; 

Ή  μήπως μαύρος ήταν και ο Απόλλωνας... γιατί... δίδυμοι ο ένας μαύρος και άλλος λευκός δεν γίνεται ούτε... στη πιο παράλογη μυθολογία!

 

4) Ραψωδία Δ  στίχος 101.

 Λυκηγενής ο Απόλλωνας. Λύκη = φως.

Και ο Τηλέμαχος ήταν <<όμοιος>> του Απόλλωνα!

Λες όλοι στην ελληνική μυθολογία να ήσαν μαύροι;

Υ.Γ,

Η ανάγκη να υπερασπιστώ το χρώμα της ωραίας Ελένης δεν εκπορεύεται από μούρλια εθνική που επιστρέφει, αλλά η  ιδεολογία - ΟΛΑ ΣΟΥΠΑ - του ύστερου καπιταλισμού

 ΜΟΥ ΤΗΝ ΣΠΑΕΙ!!!

Σ.Καστριώτης

https://odofragma-skas.blogspot.com/2026/05/peter-berry.html

Η τιμωρία της Ελλάδας μπούμεραγκ για την Γερμανία

 

Ιωάννα Καβανόζη

29.01.2026 | 11:51 UPD:29.01.2026, 12:14

Η χώρα που μας έκανε μάθημα λιτότητας τώρα ψάχνει αφήγημα επιβίωσης.

Για πάνω από μια δεκαετία, η Γερμανία αντιμετώπιζε την Ελλάδα σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Σαν το “μαύρο πρόβατο” της Ευρώπης που έπρεπε να τιμωρηθεί, να συμμορφωθεί να “μεταρρυθμιστεί”.

Με άλλα λόγια: να πληρώσει. Σήμερα όμως, κάτι αλλάζει. Όχι στη ρητορική αλλά στην πραγματικότητα.

Η Γερμανία δείχνει να μπαίνει σε μια βαθιά κρίση που δεν είναι απλώς κυκλική. Είναι δομική. Και η ειρωνεία είναι ότι μοιάζει περισσότερο με ελληνική κρίση απ’ όσο θα παραδεχτεί ποτέ το Βερολίνο. Φθηνή ενέργεια, φθηνή ηθική, ακριβή πραγματικότητα.