Ο Ίλον Μασκ μου κίνησε την περιέργεια όταν - αυτός, ένας πολυδισεκατομυριούχος με παγκόσμια επιχειρηματική δραστηριότητα - ταυτίστηκε με το "εθνικιστικό" και απομωνοτικό κίνημα Mega και τον Τραμπ, αντί να υποστηρίζει τους πολυπολιτισμικούς παγκοσμιοποιητές και τον Μπάιντεν. Βέβαια, η αμείληκτη πραγματικότητα ώθησε τον μεν Μασκ εκτός "τραμπισμού", τον δε "τραμπαλιζόμενο" Τραμπ στο να καβαλλάει πότε το κίνημα Mega και πότε να το "απεμπολεί" για χάρη της οικονομικής σκοπιμότητας, των Λόμπι και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Ο Μασκ όμως συνεχίζει να υπερασπίζεται απέναντι στην πολυπολιτισμική σούπα των παγκοσμιοτοποιών, την πολιτιστική και ιδεολογική καθαρότητα των γραμμών, των σχημάτων και των χρωμάτων. Σχεδόν ταυτίζεται με τον φασίστα Έσρα Πάουντ:
<<Τη θυμωμένη αντιγνωμιά της άκουσα μια μέρα
Να τραγουδά η Άρτεμις, η Άρτεμις θεά μου
Και να μιλά πικρόλογα, να λέει της Ευσπλαχνίας:
Σπλαχνιά σφάζει τις νύφες μου
Σπλαχνιά μαραίνει δάση,
Και στο κακό χαρίζεται,
Λερώνει τον Απρίλη.
Και στη σπλαχνιά είν' η πηγή κι η ρίζα κι η αιτία
Κι αν τώρα δε μ' ακολουθούν τα ζωντανά στην πλάση
Είν' η σπλαχνιά και τα κρατά,
Που φονικό δε θέλει.
Καιροί όπου όλα γίνανε και μένουν κακή φύρα
Και καθαρή μοίρα κανείς δε ζητά, δε γυρεύει,
Φύρα μόνο σπλαχνίζονται
Που τα στρεβλά θεριεύει'
Κι οι σαϊτιές μου δε χτυπούν να ρίξουν, δε θερίζουν.
Και τίποτα δεν πέφτει χτυπημένο πια,
Μόνο σαπίζουν όλα>>.
Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά ανάμεσα στον Μασκ και τον Πάουντ:
Ο Μασκ δεν είναι φασίστας, δεν αναζητά ένα ηρωικό και ρομαντικό χαμένο κέντρο, αυτά ανήκουν στον παλαιό κόσμο!
Υπερασπιζόμενος την καθαρότητα στην ανάγνωση της Οδύσσειας, την ιστορική της αλήθεια, επιζητά την καθαρή βάση για τον ηρωικό νέο κόσμο που φέρνει στα νύχια της - και - η "επιχειρηματική" του δραστηριότητα.
Ναι, ο Μασκ δεν είναι φασίστας, μάλλον είναι ελιτιστής!
Και τα δομικά ερωτήματα της Πολιτείας του Πλάτωνα ξαναρίχνουν τα - έστω και πειραγμένα - ζάρια!
Σ. Καστρώτης
https://odofragma-skas.blogspot.com/2026/07/1.html
